Drewno stanowiło ważny surowiec budowlany już w czasach prehistorycznych, zarówno ze względu na powszechną dostępność jak i korzystne właściwości. W kolejnych wiekach trendy w budownictwie drewnianym ewoluowały. Domy drewniane przeżyły swój największy rozkwit w Europie w dobie średniowiecza. Do końca XIX wieku przeważały w krajobrazie wiejskim. Największym osiągnięciem było wynalezienie lekkiego szkieletu budowlanego, szczególnie popularnego w latach 30-stych w Ameryce. Ostatecznie domy drewniane zostały zdominowane przez ciężkie i bardziej odporne struktury kamienne i betonowe. Chociaż w krajach skandynawskich oraz w Kanadzie drewno jako budulec nigdy nie utraciło swojego znaczenia. Już w odległych wiekach budynki drewniane charakteryzowały się zaskakująca odpornością – przekonywującym dowodem jest np. Biskupin datowany na VIII w p.n.e. Stąd powrót do naturalnego surowca nastąpił dość szybko. We współczesnym budownictwie polskim można dostrzec sprzeczne tendencje. Obok coraz wyższych szklanych wieżowców często pojawiają się tradycyjne wiejskie domki drewniane. Najbardziej typowe są te budowane z bali w technologii wieńcowej z wyeksponowanymi ostatkami. Łączą one osiągnięcia nowoczesności w zakresie ocieplania, konserwacji oraz ochrony przeciwpożarowej z właściwościami naturalnego surowca. Efektem jest specyficzny mikroklimat w takim budynku. Lite bale drewniane zapewniają izolację oraz równomierną wymianę powietrza całą swoją powierzchnią. Taka naturalna klimatyzacja gwarantuje chłód latem oraz ciepło w czasie zimy. Wilgotność utrzymuje się na stałym poziomie. Warunki takie przyczyniają się do subiektywnej poprawy samopoczucia psychicznego, rzutują też bezpośrednio na stan fizjologiczny organizmu (np. łagodzą objawy u alergików). Popularność domów z bali w Polsce jest zróżnicowana regionalnie – najwięcej można spotkać ich na Suwalszczyźnie, Podlasiu, Mazurach oraz regionach podgórskich.